ASS het even niet meer kan
Ik loop vast. Dat is de eerlijke en harde waarheid waarmee ik deze blog begin. Het afgelopen jaar was op zijn zachtst gezegd zwaar. In mijn relatie hebben we veel…
Ik loop vast. Dat is de eerlijke en harde waarheid waarmee ik deze blog begin. Het afgelopen jaar was op zijn zachtst gezegd zwaar. In mijn relatie hebben we veel meegemaakt, op mijn werk zijn er grote veranderingen die als donkere wolk boven mijn hoofd hangen en op werkelijk elk vlak stuit ik op de keiharde grenzen van mijn autisme.
Mijn hoofd staat geen seconde stil. Vierentwintig uur per dag zoek ik naar grip. Naar een manier om mijn brein te begrijpen in de hoop beter in deze wereld te passen.
Geen plek op deze wereld
Hoe slopend dat is, merkte ik deze week nog. Een zoveelste miscommunicatie. Voor de zoveelste keer liep ik er tegenaan dat mijn behoefte aan details onbedoeld voor ruis zorgt. Voor mensen zonder autisme is het vaak lastig te doorgronden waarom ik die enorme behoefte aan volledigheid heb. En hoewel ik rationeel best weet dat het gewoon komt door een brein dat anders werkt en communiceert, komt zoiets toch keihard binnen. Het voelt op zo’n moment alsof mijn manier van zijn bij voorbaat al wordt gezien als tekortkoming. Het voelde als de zoveelste bevestiging: ik ben niet goed genoeg, en er is op deze wereld eigenlijk geen plek voor mij.
De lege schil op de bank
Met dat soort loodzare gevoelens kom ik dan thuis. Een dikke autistische burn-out heeft mijn wereld inmiddels heel klein gemaakt. Mijn leven is gereduceerd tot werken, proberen te overleven, en daarna uitgeput op de bank te ploffen. Wat er dan overblijft voor mijn man en voor mijzelf is niet veel meer dan een lege schil. Ik had heel lang simpelweg niets meer te geven.
Genadeloze realiteit van late diagnose
Op mijn 26e kreeg ik de diagnose ASS (autisme) en ADHD. Ik had verwacht en gehoopt dat die woorden verlichting zouden brengen. Een verklaring dat de chaos van mijn leven overzichtelijk zou kunnen maken. Maar zeven jaar later voelt het nog steeds niet alsof puzzelstukjes op hun plek zijn gevallen. Helaas is het geen opluchting dat me op mijn drieëndertigste raakt, maar een loodzwaar en haast verlammend besef dat ik ben geboren en zal sterven in een wereld die niet voor mij is gebouwd.
Het verdriet van drieëndertig jaar lang proberen te passen, geaccepteerd te worden. Al die tijd heb ik mezelf in bochten gewrongen om maar niet ’te veel’, ’te ingewikkeld’ of ’te vermoeiend’ te zijn voor de maatschappij. En sinds de uitputting me weer volledig heeft overgenomen, zag ik soms oprecht niet meer in of er nog een plek voor mij is. Een plek waar ik mag gedijen in plaats van eindeloos te worstelen. Vroeger had ik nog de veerkracht om te blijven zoeken naar een houvast, de kinderlijke hoop dat ik ergens gewoon mag zijn wie ik ben. Maar met de volwassen realiteit is deze kinderlijke hoop langzaam gaan vervliegen. Een verdomd eenzaam gevoel kan ik je zeggen.
De prijs die we thuis betalen
Die absolute uitputting draag ik niet alleen, en dat is misschien wel het meest pijnlijke van alles. Mijn man en ik hebben samen al ontzettend veel moeten doorstaan. Mijn autisme en alles wat daarbij komt kijken heeft afgelopen tijd echt ruimte in ons huwelijk gevreten. Het is hartverscheurend om onder ogen te zien hoeveel incasseringsvermogen en geduld dit van hem heeft gevraagd.
Wanneer de wereld buiten de deur alle restjes energie uit me trekt om maar te kunnen ‘functioneren’, blijft er voor thuis niet veel meer over dan een lege huls. Hij moet het doen met de prikkelbaarheid, de onmacht, en de momenten waarop ik simpelweg niets meer te geven heb. Er is geen gebrek aan liefde tussen ons, geen gebrek aan commitment. Dat hij daarom de zware prijs betaalt voor een maatschappij waar ik me continu moet aanpassen voelt oneerlijk.
Ik claim mijn leven terug, ASS het even kan
Precies op dit absolute nulpunt is de behoefte ontstaan voor mijn blog. Want dit kan zo niet langer. Ik wil mijn leven terug. Als de wereld me de ruimte niet geeft, moet ik het afdwingen. En aangezien verandering bij jezelf begint, begin ik met het tot op de bodem uitzoeken van mijn eigen autisme. Ik wil leren wat het écht is, begrijpen hoe mijn brein werkt, maar vooral; leren van lotgenoten. Op deze plek ga ik schrijven over die ontdekkingsreis. Over hoe ik naar de wereld kijk en hoe ik probeer om te gaan met de dingen waar we allemaal tegenaan botsen: werk, relaties, en proberen overeind te blijven in een maatschappij die overprikkelt.
Uiteraard schrijf ik niet als expert met kant-en-klare oplossingen, maar gewoon als iemand die hardop zoekt en reflecteert. Misschien helpt mijn zoektocht jou wel, of kunnen we van elkaar leren. Want ben ik nou echt de enige die de wereld zo anders ervaart? Of herken jij ook dat knagende gevoel dat je als enige de spelregels van dit leven mist?